ԿԱՐԴՈՒՄ Է՝ ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿԸ:

1.Ապրե՜լ, ապրե՜լ
2.Մի պահ զղջում եմ
3.Հայաստան
4.Վարք մեծաց
5.Լեռնային գիշեր
6.Մոր ձեռքերը
7.Անկեղծ ասած

1.ԱՊՐԵ՜Լ, ԱՊՐԵ՜Լ

Ապրե՜լ, ապրե՜լ, այնպե՛ս ապրել,
Որ սուրբ հողըդ երբեք չզգա քո ավելորդ ծանրությունը:
Ապրե՜լ, ապրե՜լ, այնպե՛ս ապրել,
Որ դու ինքդ էլ երբեք չզգաս քո սեփական մանրությունը:
ՈՒ թե հանկարծ անպետքություն քեզ համարես,
թե ինքըդ քեզ արհամարհես
ու համառես,
քեզ հետ վիճի՛,
քեզ չզիջի՛,
համբերատար քեզ հետ խոսի՜,
հակառակո՛ւմ քեզ համոզի
ինքը… հզոր Հանրությունը…

Ապրե՜լ, ապրե՜լ, այնպե՛ս ապրել,
Որ ուրիշի խինդով խնդաս,
Որ ուրիշի ցնծությունով
Ինքդ էլ ցնծաս, ինքդ էլ թնդաս:

Լինես, մնաս ամենքի հետ,
Նրանց կամքին հպատակվես,
«Ես»-ըդ խառնես մեծ «մենք»-ի հետ,
Նրանց ցավով լուռ տապակվես:

Տրվես նրանց լույսի նման
Եվ չխաբես՝ հույսի նման:
Արշալույսի նման բացվես
նրա՛նց համար,
Վերջալույսի նման բացվես
նրա՛նց համար:
Թե լաց լինես՝ նրանց համար,
Թե բաց լինես՝ նրանց համար:
Եվ հա՜ց լինես նրանց համար՝
հոգևոր հա՛ց,
Քեզ նրանցով կյանքում զինես
Եվ նրանցով կյանքում լինես
ոգևորվա՜ծ:
Եվ նրանցով կյանքում լինես
թույլ կամ ուժեղ,
Եվ նրանցով կյանքում լինես
բույլ կամ մժեղ:
Թշվառ՝ ինչպես անապաստան,
Հարուստ՝ ինչպես լայն տափաստան…

Ապրե՜լ, ապրե՜լ, ապրել այնպե՛ս ,
Որ նրանց հետ մթնես – ամպես,
Եվ նրանց հետ շանթարձակվես.
Մեկտեղ հանկարծ ընդարձակվես,
Մեկտեղ դառնաս գունդուկծիկ.
Մեկտե՜ղ բացվես, մեկտե՜ղ փակվես՝
Ինչպես նամակ և կամ բացիկ…

Ապրե՜լ, ապրե՜լ, ապրել մեկտե՛ղ,
Կյանքդ խառնել նրանց կյանքին,
Տառապանքդ՝ տառապանքին,
Ջանքդ՝ ջանքին,
Ցանքդ՝ ցանքին,
Եվ ենթարկվել նրանց կամքին,
Նրանց կամքն էլ քեզ ենթարկել,-
Դառնալ և՛ շանթ, և՛ շանթարգել..

6.Մոր ձեռքերը

Այս ձեռքերը` մո՜ր ձեռքերը,
Հինավուրց ու նո՜ր ձեռքերը…
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը…
Պսակվելիս ո՜նց են պարել այս ձեռքերը`
Ի՜նչ նազանքով,
Երազանքո՜վ:
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը…
Լույսը մինչև լույս չեն մարել այս ձեռքերը,
Առաջնեկն է երբ որ ծնվել,
Նրա արդար կաթով սնվել:
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը…
Զրկանք կրել, հոգս են տարել այս ձեռքերը
Ծով լռությա՜մբ,
Համբերությա՜մբ,
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը…
Երկինք պարզված սյուն են դառել այս ձեռքերը,
Որ չփլվի իր տան սյունը`
Որդին կռվից դառնա տունը:
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը…
Մինչև տատի ձեռք են դառել այս ձեռքերը,
Այս ձեռքերը` ուժը հատած,
Բայց թոռան հետ նոր ուժ գտած…
Քար են շրջել, սար են շարժել այս ձեռքերը…
Ինչե՜ր, ինչե՜ր, ինչեր չարժեն այս ձեռքերը`
Նուրբ ձեռքերը,
Սո՜ւրբ ձեռքերը:
…Եկեք այսօր մենք համբուրենք որդիաբար
Մեզ աշխարհում ծնաց, սնած,
Մեզ աշխարհում շահած, պահած,
Մեզնից երբեք չկշտացած,
Փոշի սրբող, լվացք անող,
Անվերջ դատող, անվերջ բանող
ա’յս ձեռքերը`
Թող որ ճաքած ու կոշտացած,
Բայց մեզ համար մետաքսի պես
խա՜ս ձեռքերը…

Leave a comment

Filed under Պարույր Սևակ

Մարդ էլ կա, մարդ էլ

Մարդ էլ կա, մարդ էլ: Կարդում է՝ Մհեր Մակրտչյանը:

Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում…
Մարդ ել կա՝ ելել է շալակն աշխարհի,
Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել,
Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել.
Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել,
Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել,
Այլ մագլցել ես կատարից կատար,
Ելել ես անվերջ, բարձրացել ես վեր՝
Քո հզոր դարից առնելով թևեր…
Ելել ես, որ ողջ աշխարհը իմարնաս,
Որ անօրինակ քո դարը իմարնաս,
Բոլոր կողմերով դու նրան զգաս,
կորուստը սգաս,Շահածով խնդաս…
…………….
…………….
…………….
Անարդարության դեմքը խարանես…
Ահա թե ինչու դու այսքան տարի,
Դու որ հարազատ ծնունդն ես դարի,
Քայլում ես անդուլ, առաջ ընդանում,
Քայլում ես այնպես ծանր ու վիթխարի,
Ասես աշխարհն ես շալակած տանում…
Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի…
Նա, ով ելել է շալակն աշխարհի,
Աշխարհում երբեք թաց տեղ չի քնում,
Գիտի թե ու’մ հետ և ու’ր է գնում,
ՈՒ’մ մեռելին է անարցունք լալիս,
ՈՒ’մ խոսքի վրա ստից ծիծաղում,
ՈՒ’մ հետ դինջ նստած նարդի է խաղում,
Հարկ եղած դեպքում և տանուլ տալիս…
Վերից է նայում ցածրում կանգնածին,
Չի նայում երբեք ներքև ընկածին.
Վերև կանգնածի աղջկան, որդուն,
Սիրուհուն անգամ ու քարտուղարին
Ո՜նց է քսմսվում, ու շողոքորթում…
Որտեղ մի պատառ չաղ ու յուղալի՝
Կանգնած է այնտեղ նա երկյուղալի…
Հեշտ զրպարտում է՝ երբ տեղն է գալիս,
Նույն հեշտությամբ էլ իր մեղքն է լալիս…
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Հարազատ մորից և որդուց ավել,
Աշխարհում նա իր աշխարհն է սիրում…
Սու’տ է: Նա այնտեղ իր շահն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, անե՜ն ինչից վեր,
Նա պատմության մեջ իր դարն է սիրում…
Սու’տ է: Նա դարի ավարն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Մեր կյանքն է սիրում, մեր նորն է սիրում…
Սու’տ է: Նա միայն իր փորն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Գաղփարական իր հորն է սիրում…
Սու’տ է: Ո’չ հորը, ո’չ մորն է սիրում,
Թանկ չէ ո’չ որդին, և ո’չ էլ թոռը:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր
Սիրում է կյանքում նա իր …..աթոռը:
Աթոռն է սիրում
ՈՒ նրան տիրում.
Ցանկացած գնով ելնում է նա վեր,
Փորձում է թռչել նա առանց թևեր,
Անվերջ սողալով առաջ է գնում,
Գնում է այսպես և… տարեց – տարի
Ելնում է այսպես…. շալակն աշխարհի:
Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի….

Leave a comment

Filed under Պարույր Սևակ

Ծերանում ենք Պարույր Սևակ

Ծերանում ենք Պարույր Սևակ
Ասմունքում է Արթուր Ութմազյանը

Leave a comment

Filed under Պարույր Սևակ

ԻՄ ԴԻԼԻՋԱՆԻՆ – Հրաչուհի Ալիխանյան

Հեղինակ` Հրաչուհի Ալիխանյան
Երաժշտություն` Secret Garden – White Stones – Illumination

ԻՄ ԴԻԼԻՋԱՆԻՆ

Գեղօթյակ իմ հեզ`
Զարդարած լճով Պարզ, գեղեցկափայլ,
Թեթևաքայլ հույզ,
Թաքստոց շոյված իմ երազների,
Թելադրանք հոգու,
Արձագանք սրտի,
Արյան կանչալար,
Հարազատ հմայք`
Ծնված ծառերի խուլ շշուկներում:

Քո գրկում ծնված ամեն մի թուփը իր հոգին ունի,
Քո շնչով լցված ամեն մի զեփյուռ իր հուզմունքն ունի,
Կարոտս խմբվել, նեցուկ է փնտրում ներփակ հույզերի
Հայրենի հողում, զուլալ երկնքում, թավհոն անտառում
Ու նրբիկ սրտում իմ Դիլիջանի:

Քո լռությունն եմ ես լսում հիմա,
Կլանում ագահ կարոտով լցված,
Երանությունը այս երջանկահամ
Քո լռությամբ է զուգված, զարդարված:
Փաթաթված փարթամ անտառագորգով,
Ստվերված ամպերով բյուր, կապտափետուր,
Փռված ժպիտով բազմահրապույր
Անշեղ դու օրհնանք անշշուկ երգում:

Չափահաս հմայք` Աստծո բարեհաճ ձեռքով նկարված
Երկնաշնորհ զարդ` բնության ուժով դարեդար կերտված,
Բարեբեր լրում թավասաղարթ այս ճոխ անտառների
Եվ թանձրալեզու կարոտով լցված խուլ հանդարտումի:

Երբ օրն է բացվում` քո մաքուր օդով լցված ծեգաբաց,
Քո զուլալ ջրում թխահոն գիշերն է նահանջով սուզվում,
Իսկ երեկոյան ձայնակուլ օդը աղմուկով լցված
Իր մեջ է քաշում Աղստևի խենթ երգը վարարուն:

Այս բնությունն է իմ աչքերի մեջ երազաշողված,
Անռատը, գգված իր հող ու ջրին, ծաղկունք է հեղում,
Արքունադրոշմ ծառաշվաքով սիրով պարուրված,
Հրաչյա արևն էլ իր բոցալեզու, հրատ աչքերով
Աչքով է անում
ԻՄ ԴԻԼԻՋԱՆԻՆ:

24/06/2010

Leave a comment

Filed under Հրաչուհի Ալիխանյան

Տար ինձ, ժամանակ – Համո Սահյան

Համո Սահյան

Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ,
Ես ետ մնալուց շատ եմ վախենում:
Հուշերից որքան հեռու եմ կենում,
Մեկ է, կապում են թևերս նրանք:

Ակնթարթի մեջ դու կուլ ես տալիս
Այնպիսի մի նոր հավիտենություն,
Որ խոսքս հազիվ հասած բերանիս,
Դառնում է արդեն խորին հնություն:

Դուրս հանիր ինձ այս մթին կիրճերից,
Որ քեզ հասկանամ և ինձ ճանաչեմ:
Փրկիր ինձ այս խուլ ախ ու ճիչերից,
Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ:

Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ,
Որ ես դադարեմ հանդարտ հոսելուց,
Ինձնից խոսելուց քեզնից չամաչեմ,
Ինձնից չամաչեմ քեզնից խոսելուց:

Տուր ինձ քո ոգին, քո միտքը ներհուն,
Առ ինձ հանճարեղ քո տարերքի մեջ,
Որ չմոլորվեմ քո ոլորտներում
Եվ իմ հոգու բարդ տիեզերքի մեջ:

Պարզեցրու, զտիր խոհերն իմ խառնակ,
Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ:

Leave a comment

Filed under Համո Սահյան

ԿԱՆԳ ԱՌ, ԺԱՄԱՆԱԿ – Հրաչուհի Ալիխանյան

ԿԱՆԳ ԱՌ, ԺԱՄԱՆԱԿ
Հեղինակ` Հրաչուհի Ալիխանյան
Երաժշտություն` Richard Clayderman -La ballade de caramandiana-snook

Կանգ առ, ժամանակ:
Ես մոլորվել եմ`
Հարբած քամու պես կարծես ընկնելով
Քո մառախուղի շշմահար ցանցի ձեռքն
Ու տրվել եմ ես թմրեցումի:
Կարծես տրվել եմ գիտխորհուրդ հանգիդ
Անորոշ դարձած գրկախառնումին,
Որ կշռութային իր մոտեցումով
Մերթ մթնաթույր է,մերթ ժամ լուսածին:

Կանգ առ պահանջելիք քո պահվտուքի
Ծալքերում պահված հույզերի պահին,
Դարձիր մեղեդի մի երկարածոր
Եվ ծորա կամաց,
Երկնքից իջնող օրհնանքի ուժով
Տրվիր ներկային:

Դու գիտես ձևը ծպտյալ կանգառի:
Կանգառի, որտեղ չի մեռնում երբեք հիշողությունը:
Դու գիտես տեղը նրբիկ սահմանի,
Որտեղ մերվում են մեր հինն ու նորը,
Ապագան, ներկան
Ու պատմությունը:

Նոր ուժ տուր ապրած ու ապրող հույզին,
Կանգ առ երջանիկ ու
Աստվածային ջինջ ողողանքով լի աչքերի մեջ:
Ոճաբան կյանքի ճոխության ներտաշ
Թեական խոսքի,
Եվ ճշտով օծված զուլալ մաքրությամբ
Մինչև կոկորդը լցված պարզության
Օրինածին սուրբ թելադրանքի մեջ:

Կանգ առ, ժամանակ:
Եվ թող խնջույքիդ մասնակից դարձած
Անբաժան րոպեն իր պարը պարի
Ամոթից շիկնած հեզ վայրկյանի հետ:
Թույլ տուր միանան
Քո հավերժության գույներով ներկված
Ու մառախուղված շշմահար ցանցի մոլորումի մեջ,
Սակայն ո՜չ ստիպված,
Ո՜չ թելադրանքով ժամանակների,
Այլ կյանքի մանած ճոխ կախարդանքով:

Կյանքը լցվում է խուլ թակոցներով
Խենթ ժամացույցի,
Պարուրվում շնչով ու սրտազարկով
Սկզբնաստեղծ ժամի ու ժամանակի:

Կանգ առ չհատվող բևեռների մեջ,
Կանգ առ չխաչվող գիշեր – ցերեկվա
Ու նրանց ծնող լույսի – մթի մեջ:
Կանգ առ նվագուն պճնազարդությամբ
Դեպ առաջ տանող նպատակամետ
Կույր սլաքների,
Եվ դեպ ետ կանչող,
Հոգու լարերը անխնա ձայնող
Թրթիռների մեջ:

Կա՜նգ առ, ժամանա՜կ:
Ես մոլորվել եմ…
Տարահնչուն ես,
Եվ պռկեպռունկ լցված ետընթաց մտքի խենթությամբ,
Երազկոտությամբ…
Կա՜նգ առ, ժամանա՜կ:

17/07/2010

Leave a comment

Filed under Հրաչուհի Ալիխանյան

ՊԱՏԱՍԽԱՆ ՔՈ ՀԻՇԵՑՈւՄԻՆ … – Հրաչուհի Ալիխանյան

Հեղինակ` Հրաչուհի Ալիխանյան
Երաժշտություն` Keiko Matsui – Midnight Stone

” ԵՍ ՈւԶՈւՄ ԵՄ,
ՈՐ ԻՄԱՆԱՍ`
ԻՄ ՄԵՋ ԵՍ ԱՊՐՈւՄ
Ու ՄԻՇՏ ԿՄՆԱՍ:
ԴՈւ ԱՊՐՈւՄ ԵՍ ԻՄ
ՀՈԳՈւ ԽՈՐՔԵՐՈւՄ:
ՄԻՇՏ ՊԻՏԻ ԱՊՐԵՍ “… ( Հ.)

Երբեք մի ասա ոչ մի բառ այնպես,
Ի միջի այլոց:
Քո ամեն խոսքը իմ սրտում դառնում է
Հավատի ամրոց:
Քո ամեն խոսքը փորագրվում է
Սրտիս խորքերում,
Ու նվվում իմ մենակ մնացած սիրո
Խոր սպիներում:

Փաստորեն, արդեն դու լինես, թե ոչ,
Իմ կյանքում, Հոգիս,
Այս ցավով ես միշտ պիտի տառապեմ,
Փնտրեմ ինքս ինձ:

Քո ամեն միտքը կյանքիս դարձել է լույս,
Միակ փարոս,
Բայց ցավո՜՛ք, ցավո՜ք…
Փորձում ենք փախչենք ինքներս մեզնից,
Փորձում ապրենք այն,
Ինչ ստացանք կյանքից:
Այո:
Բայց մի միտք հանգիստ չի տալիս…
Ո՞ւր պիտի փախչենք ինքներս մեզնից:
Դո՛ւ ինքդ քեզնից ո՞՜ւր ես փախչելու:

Անսպասելի մի միտք ճառագեց`
Հանկարծ մի տագնապ
(Ինքս էլ չհասկացա, թե ինչու եկավ,
Ու ինչի՞ համար):
Ես կորցրեցի ինձ, մոլորվեցի,
Եվ խելակորույս
Կարիք զգացի պաշտպանել սերս…
Բայց…
Ումի՞ց….
Քեզնի՞ց…

Ահավո՜ր զգացում:
Փո՞րձ է, թե՞ փորձանք:
Ես քայքայվում եմ այս սպիների
Խուլ նվնվոցից,

Ես քայքայվո՜ւմ եմ…

Երբեք մի ասա ոչ մի բառ այնպես,
Ի միջի այլոց:
Քո ամեն խոսքը իմ սրտում դառնում է
Լույսի, հավատի խավարա՜ծ ամրոց:

Քո պարզած ձեռքում
Ես լույս եմ տեսնում,
Ու միաժամանակ մի մո՜ւթ լռություն:
Տուր ինձ քո ձեռքը:
Քո ձեռքում հիմա
Իմ լույսն է ապրում,
Թե՞ խավարն անգութ
Անսիրտ, անխնա
Խո՜ր լռությունում:

13.12.2009

Leave a comment

Filed under Հրաչուհի Ալիխանյան